1084'ன் தாய், ஆடமின் சகோதரி

"ஹசார் சௌராஸ்ஸி கி மா" மஹாஸ்வேதா தேவியின் புகழ்பெற்ற புதினம். இந்த புதினத்தை இதே பெயரில் கோவிந்த் நிஹ்லானி 1998ல் படமாக்கினார். எப்போதும் முகத்தில் புன்னகை தவழ நித்தம் தன்னை வளைய வந்துகொண்டிருந்த மகன் திடீரென்று ஓர் நாள் சவக்கிடங்கில் பிணமாக பார்க்கிறாள். போலீசுக்கு தன் மகனின் பிரேதத்தை அடையாளம் காட்ட செல்கிறாள். மகனின் பிரேதத்தின் என் 1084. இங்கு தொடங்குகிறது படம்.
நேற்று வரை உற்சாகமாக இருந்த தன் மகனா இது? என்ன ஆனது ஏன் நக்சலைட்டு இயக்கத்தில் பங்கு பெற்றான். இது நாள் வரை தனக்கு எப்படி தெரியாமல் போனது? அவன் நன்பர்கள் எல்லாம் யாரோ? பெயர்கள் தெரியும் ஆனால் அவர்கள் என்ன ஆனார்கள்? அவர்களும் மாண்டுவிட்டார்களா? அவர்களின் பெற்றோர்கள் எப்படி இந்த துயரத்தை எதிர்கொள்கிறார்கள்? தான் கல்யாணம் செய்து கொள்ளபோவதாக சொன்ன பெண்னை அறிமுகம் செய்யாமலே போய்விட்டானே, அவள் என்ன ஆனாள்? இப்படியாக பிரேதம் 1084'ன் தாயாக தன் மகன் தன் கடைசி நாட்கள் கழித்த இடங்கள், மனிதர்களை சந்திக்க முற்படுகிறாள். தன் உயிரையே கொடுக்கும் அளவிற்கு தீவிரமாக இருந்த அவனின் இன்னொரு முகத்தை அறிய ஆசைப்படுகிறாள். நேர்மையற்ற தன் கணவன், சுயநலமே உருவான தன் மகளா, யார் காரணம்? ஏன் இவர்கள் யாருமே இவனை புரிந்து கொள்ளவில்லை? என்று இப்படியாக பயனிக்கிறது படம். தாயாக நடித்துள்ள ஜெயா பச்சன் அட்டகாசம். மகனாக நடித்த ஜோய் சென்குப்தா தேவலை. மகனின் காதலியாக நந்திதா தாஸ் பிரமாதம். மகனின் குறிக்கோளை தொடர்ந்து எடுத்துச்செல்ல தன் மீதி வாழ்நாளை அற்பனிக்கிறாள். படம் முடியும் போது நம் மனதும் கனமாகிவிடுகிறது. இந்த மசாலா படங்களிலிருந்து விடுதலையாகி வாய்ப்பு கிடைத்தால் கண்டிப்பாக பாருங்கள். நல்ல பதினங்களை ஆதாரமாகவைத்து எடுத்தால் உருப்படியாக தரமான படங்கள் உருவாக்கலாம் என்பதற்கு இந்த படமும் ஓர் சான்று.
எப்பவோ பார்த்த படமிது. திடீரென்று ஒரு நன்பரின் வலைப்பதிவில் அவர் சமீபத்தில் மாண்ட தன்னுடைய நன்பன் ஆடமின் இழப்பைப் பற்றி குறிப்பிட்டிருந்தார். அந்த மாண்ட நபரின் தங்கை இந்த 1084'ன் தாயைப் போல் தன்னை நெருங்கவே விடாத புதிரான சகோதரனைப் பற்றி அறிந்துகொள்ள இப்படி இட்டுள்ளார்...

Why make a blog now?

I made this blog b/c i wanted to leave a comment on one of my brother's friend's page. sounds like a bad family relation doesnt it?

Anywho they wrote some stuff about Adam that obvisouly i felt deserved a comment. It was great stuff too. You see, I just lost my brother and i feel compelled to talk to his friends, idk why. I think i just want to know if he talked about me as much as i talked about him or maybe its more selfish then that. There was alot my brother kept from me alot he kept from everyone, his life was divided into sections and only on a need-to-know baises did he tell you something. So i guess thats why i want to comunicate with his friends, b/c its now or never. Ill never have the chance to "need-to-know" and him tell me. Also i want to know more about him, now that hes gone....its so hard to comprehend that word, gone...i want to know what others thought of him. I know he was great but thats enough i need to know that so many other people saw what i saw. anyway i think i have enough of this done so that i can go probably freak out some stranger that knew nother/little of me. Sorry Stranger, but if you really knew Adam then i think youll understand why.

இதை படித்தவுடன் நெஞ்சம் மீண்டும் கனத்துவிட்டது. அப்படியே 1084'ன் தாய் கண் முன்னே வந்து போனார்.